Sözlerime belki de Gala’daymışız gibi başlamalıyım. Evet, Türkiye Hentbol Federasyonu 50. Yıl Galası…
O gün, aranızda olduğum ve gözlerinize bakabildiğim için çok mutlu ve gururluyum. Şu an bu satırları okuduğunuz için de aynı duyguları aynı yerden paylaşıyorum. Anneme ve babama öğretmen olmamı istedikleri için teşekkür ederim -hala istiyorlar bu arada. Görünüşe bakılırsa belgeselci oldum ve kalbimi hentbolun avuçlarına bırakmış gibiyim. Sizin anlayacağınız Yaşar Hoca haklıymış, kafayla da gol atılıyormuş…
O gün aranızda olmamın ve bugün bu satırları yazıyor olmamın sebebi Yaşar Hoca ve hentbol. Aramızda olsaydı bana da ‘hentbolun için de olmalısın’ der miydi bunu bilemeyiz elbette. Ancak hikayemizin bir noktada kesişmiş olması, mirasına dahil olmak ve tutkumuzun benzemesi sebebiyle gurur duyuyorum. Yaşar Sevim iyi ki aramızdaydı, iyi ki Mahire Sevim ile bu güzel sporun filizlerini ektiler ve iyi ki birçoğumuzun hayatına dokundular.
Yarım Asır bir mirası, kültürü anlatmak kolay değildi. Türkiye’nin her yerinde kök salmış beden eğitimi öğretmenlerimiz, antrenörlerimiz ve sporcularımız olmasaydı gerçekleştirmek çok zor olacaktı. Anlattığımız hikaye aslında onların hikayesi. “Hentbolun tarihinde yer alan sizin gibi değerlerle konuşmak, sizlerden dinlemek istiyoruz” dedim her defasında. Genç bir spor, 50 yıl diyoruz ama dolu dolu yaşanmış ve her köşesi hikayelerle örülü bir yarım asır kutluyoruz. Kuralların ve talimatların bir göz odada tek bir masa etrafında doğduğu, spor okullarına “sen hentbolcusun” diyerek öğrenci kazandırıldığı, ilk milli maçlar, deplasmanlı lig başlangıcı, uluslararası turnuvalar, şampiyonlar ligi, bir gol ile kaybedilen eşleşmeler, İsviçre, Kıbrıs ve 17, 18, 20 yaş milli takımlarımızın yeni Avrupa maceraları ve A Milli takımlarımızın kurdurduğu hayaller… Tarih boyunca bu noktaya gelmemizin kolay olmadığı hepimizin malumu. Neredeyiz diye sorarsanız, Başkan Mesut Çebi’nin söylediği “Çocuklara ve gençlere dokunmak istiyoruz” noktasındayız bence. Onların gözlerinin içine bakıp, yeniden hayaller kurmalarını sağlarsak; işte o zaman tekrar 8000 kişi üstü maçlar olur, o zaman İsviçre maçları kazanılır, o zaman Pescara’lar gelir, o zaman 18 yaş milli takımımızda şampiyonluk gelir ve işte o zaman 2028’ler hayal olmaktan çıkar, gerçeğimiz olur.
Filmi çekerken çok zorlandığımız zamanlar oldu. Yaşanılanları anlatmak açısından değil, hikayeye ortak olmaktan söz ediyorum. Kaybettiğimiz sporcularımız ve hocalarımız var; Cemal Kütahya ve ailesi, Metin Muhacir, Nuran Muhacir. Onları 3 sene önce 6 Şubat depremlerinde maalesef kaybettik. Anmak bugünlerde daha da zor olsa da anıları en çok böyle günlerde yaşatılmalı. Vefatının üzerinden 1 sene geçen Valeri Parshkov’u ise yakın zamanda kaybetmemize rağmen insan yıl dönümü olmasına hayret ediyor doğrusu. Herkesin gülümseyerek anımsadığı Vale, bizden biriydi ve çok güzel izler bıraktı.
Belgesel sürecinde büyük beklentiler içindeydim ve daha da fazlası heyecanlıydım. Spora ve tarihine olan tutkumun hentbol ile kesişmesi yaşayabileceğimi hayal ettiklerimin çok ötesinde. Çok şey öğrendim, hocalarımızın ve sporcularımızın hayatlarına dahil oldum; öyle ‘tanıştık’ gibi bi yerden söylemiyorum bunu sadece. Gerçekten kimilerinin evladı oldum, kimisiyle abi, abla ve kardeş, kimileriyle de arkadaş. Herkese çok ama çok teşekkür ederim. Hepinize ışıldayan gözlerle baktım, çünkü şampiyonların ışıltısı üzerindedir.
Merhabalar, ben Sena. Kafayla da gol atılıyormuş…
